به پیش روي من، تا چشم ياري مي كند، درياست !

 چراغ ساحل آسودگي ها در افق پيداست !

 درين ساحل كه من افتاده ام خاموش،

 غمم دريا، دلم تنهاست .

 وجودم بسته در زنجير خونين تعلق ها ست !

 خروش موج، با من مي كند نجوا،

 كه : « هر كس دل به دريا زد رهائي يافت !

 كه هر كس دل به دريا زد رهائي يافت ... »

 مرا آن دل كه بر دريا زنم، نيست !

ز پا اين بند خونين بر كنم نيست ،

 اميد آنكه جان خسته ام را ،

 به آن ناديده ساحل افكنم نيست !

(فریدون مشیری)

كفش‌هايم كو؟

چه كسي بود صدا زد: سهراب؟

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ

مادرم در خواب است

و منوچهر و پروانه، و شايد همه مردم شهر

شب خرداد به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه‌ها مي‌گذرد

و نسيمي خنك از حاشيه سبز پتو خواب مرا مي‌روبد

بوي هجرت مي‌آيد

بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست

.صبح خواهد شد

و به اين كاسه آب

آسمان هجرت خواهد كرد

بايد امشب بروم

بايد امشب چمداني راكه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد، بردارم

و به سمتي بروم

كه درختان حماسي پيداست

رو به آن وسعت بي‌واژه كه همواره مرا مي‌خواند

يك نفر باز صدا زد: سهراب

كفش‌هايم كو؟

به ياد مرحوم ميرزاده عشقي

استاد شهريار

کنون که دم زدی از ایده آل ، گویم راست
برای من دگر اینگونه زندگی ، بیجاست
که گر بمیرم امروز، بهتر از فرداست
مرا بلیک یکی ایده آل در دنیاست
که سالها پی وصلش نشسته ام به کمین
آزادی!!!!

بیـــــداد رفــت ((لالـه)) بـر باد رفــــته را                 یا رب خـــزان چــه بود بهار شـکفته را

هر لاله ای که از دل این خـــاکـدان دمـید                 نــو کــــرد داغ مـاتـــم یاران رفـــته را

جز در صفای اشک دلـــم وا نمـی شـود                  باران به دامن است هـوای گـــرفته را

وای ای مه دو هفته چه جای محاق بود                  آخر محاق نیست که ماه دو هفـته را

بر خــیز (( لاله)) بند گــلو بند خــود بتاب                  آورده ام به دیـده گُــهـر های سُفته را

ای کاش ناله های چو من بلـــبلی حزین                  بیـدار کـردی آن گـل در خـاک خفته را

گرسوزد استخوان جوانان شگفت نیست                 تب مـوم سازد آهــن و پولادِ تَفــته را

یا رب چه ها به سینه این خاکدان دَراَست                کس نیست واقف این همه راز نهُفته را

لعــلی نسُفت کـلـک دُر افشان شـــهریار               در رشته چون کشم دُر و لعل نسفته را

     « استاد شهریار »

بهجت آباد خاطره سی

اولدز ساراياق گوزله‌ميشم هر گئجه ياري
گئج گلمه‌ده‌دير يار ، يئنه اولموش گئجه ، ياري
گوزلر آسيلي،يوخ نه قارالتي،نه ده بير سس
باتميش قولاغيم،گورنه دوشورمكده‌دي داري
بير قوش سويله‏‌يه‌‏‎‎‍‌رك ، گاهدان ايييلده‌ر
گاهدان اونو دا يئل دئيه لاي-لاي هوش آپاري
ياتميش هامي،بير آللاه اوياقدير داها بير من
مندن آشاغي كيمسه يوخ اوندان دا يوخاري
قورخوم بودي يار گلمه‌يه بيردن ياريلا صبح
باغريم ياريلار صبحوم آچيلما سني تاري
دان اولدوز ايسته‌ر چيخا گوز يالواري چيخما
او چيخماسا‌دا اولدوزمون يوخدو چيخاري
گلمز تانيرام بختيمي ايندي آغارار صبح
قاش بئيله آغارديقجا داها باش دا آغاري
عشقين كي قرار يندا وفا اولما ياجاقميش
بيلمه‌ م كي طبيعت نيه قويموش بوقراري
سانكي خوروزون سون باني خنجردي سوخولدو
سينه مده اوره ك وارسا كسيب قيردي داماري
ريشخند ايله قيرجاندي سحر سويله دي دورما
جان قورخوسو وار عشقين اودوزدن بو قماري
اولدوم قارا گون آيريلالي اول ساري تئلدن
بونجا قارا گونلردير ائده ن رنگيمي ساري
گوز ياشلاري هر يئردن آخارسا مني توشلار
دريا يه باخار بللي دي چايلارين آخاري
از بس مني ياپراق كيمي هجرانلاسارلديب
باخسان اوزونه سانكي قيزيل گولدي قيزاري
محراب شفقده اوزومو سجده ده گوردوم
قان ايچره غميم يوخ اوزوم اولسون سنه ساري
عشقي واريدي شهريار ين گوللو چيچكلي
افسوس   قارايئل  اسدي  خزان   اولدي   بهاري

شهریار

:

آذربايجان باياتيلاري آتا بابا سوزلري اوزان و دده قورقود آذربايجان ماتالي ترك تاپماجالار آذربايجان باياتيلاري آذربايجان باياتيلاري ائل ادبياتيندا گوزه ل يئر توتور باياتيلارين معناسيني آيرماق چوخ چتيندي ، باياتيلار هم آتا بابا سوزو اولوب هم ائل و اوبا سوزو.  یــــــاغیش گئلدی باجادان دامــجــیـــللادی اوجـــــــــادان هـــــیـــچ بــــیــرنــفر ائشیدمیر دلـــیـــللی ســــــؤز قــــوجادان مــــــــــن بیر قوشام یارالی بـــــــو داغــــــلاریـــــن مارالی فـــــــلـــک گــــــولــدو اوزومه ائــــلــــــده ن ســـــالــدی آرالی گـــوزده ن آخارگوزیاشی ولله دَئــــلــــر دوز داشـــــــی نــــــــامــــــرده بئل بـــاغلاما کئسر آتـــار هــــــــــربــــاشی گئــــــــجه گونوز دولانیر غــــم اوســــتوسته قــــــالانیر نـــــا حـــــق بــــالیق توتماغا تــمیز ســـــــولار بـــــــولانیر ايللر آچيلدي گئتدي آيلار تؤكولدو گئتدي بير گون گلدي گنج ليگيم اوزومه گولدو گئتدي من عاشيق كتان ياخشي گئيمه گه كتان ياخشي گزمه گه ياد اولكه لر ئولمه گه وطن ياخشي عاشيق ناچار آغلاما پيس گون گئچر آغلاما بو قاپيني باغلايان بير گون آچار آغلاما      بایاتیلار از گنجینه ادبیات فولكلور آذربایجان   دو بیتی های بومی ادبیات شفاهی آذربایجان که در اکناف این دیار با نام بایاتی شهرت دارد یکی از رایجترین انواع منظوم ادبیات شفاهي این سرزمین است .   بایاتیها از نظر انسجام شکل ، وسعت مضمون ، ترنم موسیقی و تموج ذوق و احساس در ردیف جذابترین و شورانگیزترین آثار بدیع فولکلوریک جای می گیرند.این نغمات نغز و دلکش که از زندگی و عواطف و رازها و نیازهای مردم ساده و پاکدل مایه می پذیرند و در قالب الفاظی روان و بی تکلف جای می گیرند،از چنان لطف و خلوص و صفا و صراحتی برخوردارند که بخصوص وقتی با آهنگ ویژه خود و با نوائی گیرا خوانده شوند، عنان از کف دل می ربایند و سرشک بر چهره احساس می افشانند.   ارادت و اعتقاد مردم ساده ی صحرا و شهر و روستا به این آثار موزون و دلفریب تا بدان پایه است که بایاتی ها را حسب حال و آیینه سرنوشت نمای خویش می پندارند و بهنگام ملال و سرگشتگی و حرمان برآن توسل می جویند و بعنوان تفال از آن مدد و مراد می طلبند.   ******   عنوان بایاتی ها به احتمال زیاد از نام «بیات»یا«بایات» ماخوذ است.بایات ها از جمله قبائل متعددی بودند که در دورانهای کوچ و اوتراق به آذربایجان آمده و در آنجا سکنی گرفته اند و بعد در ترکیب مردم این دیار مستهلک گشته اند .   حدس انتساب «بایاتی» به بایاتها وقتی قریب به یقین می شود که در موسیقی فولکلوریک آذربایجان نیز به نواهائی از قبیل افشاری و گرایلی بر می خوریم که عنوان آنها نیز از نام قبایل و اقوام گرفته شده است.   بطوریکه از منابع و قراین بر می آید ، بایاتها از موسیقی و ادبیات غنی سرشاری برخوردار بوده اند که پس از کوچ و اسکان در این ناحیه ، به مقیاس وسیعی شیوع یافته و در موسیقی و ادبیات شفاهي نواحی همجوار تاثیر گذاشته است و ما نشانه این تاثیر را در موارد زیاد و از آن جمله بصورت ترادف کلمه بایات با نام برخی از دستگاههای آواز ایرانی و نیز بصورت دستگاه آواز مستقلی به نام «بیاتی» در ترکیه مشاهده می کنیم.   نمونه های اولیه بایاتی ها مسلما در آغاز امر به وسیله شعراء و نوازندگانی که در ادبیات و موسیقی شفاهي آذربایجان به نام «عاشق» {آشیق}اشتهار دارند، بسلک نظم در آمده است.   در جریان قرن ده الی سیزده هجری ، ما به شعرا و نغمه پردازانی مانند امانی، عزیزی،ساری آشیق،صالح، مجروح،معصوم،بیکس،واقف،سالک،ذاکر و دیگران بر می خوریم که نمونه های دست اول بایاتی های آنان در جنگها و دست نویسهای مربوط به ادوار فوق به جای مانده است.   سرایندگان مذکور ،در ضمن سرودن نغمات و نواهای مختلف که معمولا به همراه ساز اجرا می شده ، بایاتی نیز گفته اند و بخصوص بایاتی های عزیزی و ساری آشیق در میان مردم دهان به دهان گشته و رواج عامه یافته است.   ولی بایاتی هایی که اکنون به مقیاس وسیع در میان مردم رواج دارند ، خواه احتمال شناختن سراینده و مصنف آنها در میان باشد ،یا نه ، تعلق به عامه دارند.   زیرا خلق در طول نسلها آنها را سینه به سینه بازگو کرده ، آنچه را که به زبان ذوق و سلیقه خود بیگانه دیده ، به یک سو نهاده و به اقتضای احساس و خواسته های عاطفی خود در آن دگرگونیها داده و به این ترتیب سکه فردی را از روی انها زدوده و به تملک گنجینه فولکلوریک عامه در آورده است.   ******   بایاتی ها از نظر غالب شعری ، از انواع دیگر ادبیات منظومه شفاهی متمایز می گردند.وضع بایاتیها مانند انواع اصیل دیگرادبیات منظوم شفاهی آذربایجان بر اساس وزن هجائی (سیلابیک) استوار است.   بایاتی از چهار مصرع ترکیب می شود که در آن ، مانند رباعی سه مصرع 1و2و4 هم قافیه و مصرع سوم آن ازاد است.   از نظر افاده معنی و منظور، مصرعهای اول و دوم در آمد دو مصرع سوم و چهارم محسوب می شوند و منظور اصلی نیز در دو مصرع آخر مطرح می گردد:   عزیزیم ، گول الللر،   اغ بیلکلر ،گول الللر،   دریاجا عقلین اولسا ،   یوخسول اولسان گولللر.   آپاردی چایلار منی ،   هفته لر ، ایلار منی ،   یوکوم قورقوشوم یوکی،   یوردو بو تایلار منی.   در این بایاتی ها دو مصرع اول در آمد و برداشتی است که به منظور بیان اندیشه و احساس مندرج در دو مصرع آخر طرح شده است.   بنابراین ، وظیفه دو مصرع اول ایجاد زمینه موافق برای بیان و انشاد دو مصرع بعدی است.مصرعهای اول و دوم معمولا با یک وصف طبیعت و یا وصف حال و بطورکلی با توصیفی مشهود و قابل لمس اغاز می شود و زمینه را برای طرح یک واقعیت ، بدانسان که برای گوینده مطرح است فراهم می سازد.   این خصوصیت، یکی از جنبه های متمایز نوع بایاتی بوده و موجب ان می گردد که دو مصرع اول چون فی البدیهه و به قصد ترادف عنوان می شوند، در دو یا چند بایاتی همشکل و متقارن باشند.   ولی مصراعای سوم و چهارم مضامین و معانی متغایر و مستقل از هم پیدا کنند :   من عاشیقام هر آیلار   هر اولدوزلار ،هر آیلار   بوردا بیر گول بیتیبدی،   سوسوزوندان هارایلار.   من عاشیقام هر آیلار،   هر اولدوزلار هر آیلار،   باشیم جلاد الینده ،   دیلیم سنی هارایلار.   ******   بایاتی ها از نظر وزن همیشه هفت هجائی هستند ولی از لحاظ وجود تقطیع در مصراعها یکسان نیستند .   یک عده از بایاتیها بدون تقطیع هستند.بعضی دیگر بصورت 3+4و برخی به شکل 4+3 تقطیع می شوند.دریک عده بایاتیها ترتیب تقطیع در مصرعها نیز به هم می خورد و پس و پیش می شودولی این تغییر محل تقطیع ، هیچ گونه سکته ای بر روانی و سلاست ان وارد نمی سازد.   از جنبه های بدیعی و لفظی متمایز بایاتیها ، روانی و انسجام خاص انها است.   بایاتی ها رنگ امیزی و زیبائی های شگفت زبان خلق را بطور وسیع در خود جای می دهند.قالیهای کوتاه و روان و منسجم این نغمات احساس انگیز ،از هر نوع عبارت پردازی و تصنع برکنار بوده و در عین سادگی ، خوش رنگترین بدایع لفظی را از تعبیر و تشبیه و کنایه و استعاره و مجاز در بافت خود نقش می زنند.   کمی دقت در بایاتی ها زیر که بر حسب تصادف از ردیف صدها بایاتی نقل می شود، می تواند چشم اندازی از این بدایع را در دیدگاه ذوق و احساس نمایان سازد:   قاشلارین قیبله گاهدی،   قیبله دئسم گوناهدی،   داغلارا دومان چوکسه،   اوداغ من چکن آهدی.   عاشیق سوزون گیزله در،   سوزون دوزون گیزله در،   سن چمنه چیخاندا ،   لاله اوزون گیزله در.   گوزلرین خومار ایندی،   یاش توکر یومار ایندی،   توک زولفون سینن اوسته،   گورن نار اومار ایندی.   آچیلارام گول کیمی،   اوخورام بولبول کیمی،   گویولومه دگن اولسا،   ساراللام سونبول کیمی.   یکی دیگر از زیبائیهای لفظی بایاتیها به کار رفتن ظریف و ماهرانه جناس در این نوع شعر شفاهی است:   من عاشیق گول آنباری،   گول اکدیم،گول انباری،   هیجران قوماز گوز آچام،   درد قویماز گولم باری>   من عاشیق باشدان یارا ،   آرتیبدیر باشدان یارا،   منی حسرت یاراتدی،   یاردان باشدان یارا.   ******   بایاتی از نقطه نظر محتوی و مضمون ، از یک سو مظهر و ایینه زلال عشق و آرزو و امید و رنج و شادی و از سوی دیگر کتاب ناگشوده معتقدات و اداب و رسوم و خصایل و خلق و خوی قومی انسانهای ساده و پاکدل در طول نسلها و قرنها است.   نقش فائق و چشمگیر ذوق و احساس انسانی در ابداع و حراست این اثار ، برای آن عده از افراد که آثار فولکلوریک را صرفا محصول فانتزی و عوالم رویایی و خیال پردازی عامه می پندارند ، در مورد بایاتی ها نیز این توهم را ایجاد کرده است که این نوع ادبیات شفاهي را نیز تراوش ذهنیات خلق به تصور آورند و محتوی و مضمون مندرج در آنها را عوالمی دور از تاثیر و جاذبه زندگی عینی قلمداد کنند.   در صورتیکه بایک بررسی سطحی مسلم می گردد که این آثار نغز و پرسوز ، قبل از هرچیز ، از زندگی پر نشیب و فراز مردم مایه گرفته است.   مسلما جنبه غنائی بایاتی ها ، طرح مضامین عشقی و شور و حال را در آنها در درجه اول قرار می دهد .   با این حال قالب بایاتی ، اولا در پذیرش و ترنم مسائل و موارد مختلف و همه جانبه و ذوق و اندیشه ی عامه از این حدود مرسوم فراتر می رود و مضامین گوناگونی را در ادبیات کوتاه خود بازگو می کند و ثانیا در بایاتی ها عاشقانه هم که سرچشمه ان ظاهرا عشق و شوریدگی و دلبری و دلباختگی است ، نشانه های برجسته زندگی عینی خلق نمودار است. مطلب این جا است که در همین بایاتی های عاشقانه ، جنبه حزن و نامرادی و حسرت و درد و فغان برجنبه نشاط و شادی تفوق دارد.   چقدر نابجا خواهد بود اگر چنین به تصور آید که این چیزی مربوط به عوالم ذهنی و رویایی سرآیندگان و پردازندگان این آثار بدیع است.   این گرایش ذوق و احساس ، در درجه اول انعکاس طبیعی و اجتناب ناپذیر زندگی دشوار و پرسوز و گدازی است که انسان در گذشته با سرنوشت خود بر آن بسته بوده است.   در دورانی که جان و تن انسانی در زیر یوغ تعدی و ستم و بی عدالتی های اجتماعی منکوب می شد و نشاط و خنده در لبها می خشکید و عشق و امید وآرزو به جای شکفتن و ثمر دادن به صخره های ناکامی و نابسامانیها می خورد و موجی از دلهره و شکوه و رنج در دل و روح انسان بر می انگیخت هر یک از اینها مجوزی بود که انسان از درد و رنج بنالد و بگوید:   آغلارام آغلار کیمی،   دردیم وار داغلار کیمی،   خزان اولدوق توکولدوق،   وئرانا باغلار کیمی.   دومانلی داغلار گویلوم،   نیسکیللی باغلار گویلوم،   نه آچیلار،نه گولر،   همیشه آغلار گویلوم.   موسیقی غم انگیز و سوزناکی که در میان کلمات ساده این دو بیتی ها موج می زند ، حسب حال و ترنمات قلب و احساس انسان شور بخت ،حسرت کشیده و محنت دیده ای است که در طول نسلها و قرنها ناکامیها و نا مرادیهایش فزونتر از کامیابیها بوده است.   سرزمین اذربایجان به اقتضای موقعیت جغرافیایی خاص و مواهب طبیعی سرشار خود ، قرنها مورد هجوم مهاجمان و عرصه تاخت و تاز یغما گران بوده است.   این یورشها و تاراجهای زندگی و آرامش مردم بی پناه را در هم ریخته و چه بسا انان را به ترک یار و دیار خویش ناگزیر ساخته است و به نقاط دور دست و غربت رانده است.   دوری از وطن و احساس غربت و شمه ای از این ناگواریها و نابسامانیها مضمون و مایه یک رشته دیگر از بایاتی ها گشته است:   غوربته دوشدو یولوم،   دوشمن آلیب ساغ- سولوم،   ائلدن آیری دوشه لی،   بو خوولانیبدی قولوم.   من عاشیق آه و زاردا،   جانیم درتده آزاردا،   او گوندن کی قول اولدوم،   ساتیلیدم هر بازاردا .   در این بایاتی ها، هیجانات قلب پردردی را که در شرایط غربت دچار خفت و خواری و اسارت و بردگی گشته می توان لمس کرد.   انسانی که با تارهای جسم و جانش به زادگاه و موطن خود پیوند دارد وقتی به اجبار از آن دور افتد همیشه با اشتیاق و خاطره وطن خواهد زیست و حتی دریوزگی در وطن را بر بی نیازی در دیار غربت ترجیح خواهد داد:   عزیزیم وطن یاخچی،   کوینکی کتان یاخچی،   غوربت یئر جنت اولسا،   یئنه ده وطن یاخچی.   عزیزیم دیلن گز،   باغدا گوله دیلن گز،   غوربتده خان اولونجا،   وطنینده دیلن گز.   دردی جانکاه از این همه حسرت و ناکامی و شوربختی بر روح و احساس انسان سرازیر می شود و به ساز و نغمه او آهنگی سوزناک و ترنمی حزن آلود می بخشد:   فلکین داد الیندن،   اولمادیم شاد الیندن،   یامان یئرده ییخیلیدم،   توتمادی یاد الیمدن.   سو تک آرخا دولاندیم،   ساپ تک چارخا دولاندیم،   ظالیم فلک الیندن،   قورخا -قورخا دولاندیم.   باهاسیز داشدی دونیا،   چوروک آغاجدی دونیا،   کیمه دئییم دردیمی ،   بوتون قان یاشدی دونیا.   ******   تنوع و رنگارنگی مضمون ، یکی از جنبه های برجسته بایاتی ها است. ازمیان انواع قالبهای گوناگون ادبیات منظوم شفاهي، نوع بایاتی در احاطه و ترنم مسائل و حقایق مختلف زندگی خلق متمایز است.   جنبه تنوع مضمون در نوع بایاتی به قدری نمایان است که برخی از گرد آورندگان و مصنفین بایاتی ها ، اساس کار خود را بر تقسیم بندی انها از نظر محتوی و مضمون قرار می دهند و بایاتی ها را در سر فصلهای معنی مانند:   بایاتی ها عاشقانه و وصف حال ، زندگی خانوادگی،رنج و نارضایی،فراق و انتظار ، صداقت و مردانگی، پند و حکمت، معتقدات و پندارها و از این قبیل تدوین می کنند.همین گوناگونی بایاتی ها از نظر محتوا موکد دیگری است بر اینکه سرچشمه جوشان بایاتی ها زندگی است.زنگی خلق با تمام گوشه ها و سایه روشنها و نشیب وفرازهای آن .   سیر و گشت در گلزار رنگارنگ و دامن گستر بایاتی ها ما را با مضامین و اندیشه ها و احساسهایی از همه نوع روبرو می سازد.   در اینجا ما از یک طرف با مضامینی از نوع بایاتی زیر برخورد می کنیم که نشان پندارها و اوهام دنیای کهن در ان عیان است و انسان برای احتراز از بیماریها و چشم زخم ، به معجزه گیاهان توسل می جوید:   اوز ه رلیک سن هاواسان،   هر بیردرده داواسان،   درد قاپیدان گلنده،   سن باجادان قووارسان.   و از طرف دیگر با مضامین واقع بینانه ای از نوع بایاتی زیر روبرو می شویم که در آن نقطه نظر فلسفی عامه نسبت به طبیعت و زندگی انعکاس یافته است:   عاشیقین هاراییندان،   ائل یاتماز هاراییندان،   گونده بیر کرپیچ دوشور،   عومورومون ساراییندان .   قالب بایاتی ها در یک جا مضمون لالائی های مادران را به خود می پذیرد و از محبتهای زلال و نوازشگرانه مادر در باره فرزند لبریز می شود:   لای- لای دئدیم یاتاسان،   قیزیل گوله باتاسان،   قیزیل گولون ایچینده،   شیرین یوخو تاپاسان.   لا- لای بئشیگیم لا- لای،   ائویم- ائشیگیم لا- لای،   سن یات شیرین یوخودا،   چکیم کئشیگین لا- لای.   و در جائی دیگر احساس ستایش آمیز انسان ساده ی روستا و صحرا را درباره حیوانات اهلی بازگو می کند:   ننه م ،او نازلی قویون،   قرقاوول گوزلو قویون،   پنیری کسمه- کسمه ،   قاتیقی اوزلی قویون.   ننه م، او خاللی گئچی،   ممه سی باللی گئچی،   اوجا قایا باشیندا،   توتوبدی یاللی گئچی.   ******   در میان بایاتی هایی که مضمون غنائی دارند بایاتی های عاشقانه جای وسیعی را به خود اختصاص می دهند.   عشقی که در بایاتی ها جان می گیرد و بارور می شود عشق موهوم آسمانی و افسانه ای نیست، عشقی است قابل لمس که از راز بقای حیات سرچشمه می گیرد و با احساس جمال پرستی انسان آبیاری می شود و آنگاه دل حساس و نقش پذیر سرآینده به ستایشگر سودا زده و بی پروا ی جمال و زیبایی مبدل می کند:   عاشیق سوزگون گوزلریم،   غمدن اوزگون گوزلریم،   گوزلدن دویا بیلمز،   باخسا یوز گون گوزلریم.   باغلاریندا اوزوم وار،   گئتمه دایان سوزوم وار،   گوزلریندن قورخورام،   قاشلاریندا گوزوم وار.   ولی حتی در این وادی بی قراری و بی پروائی انسان ساده همه دل و احساس خود را نمی بازد و انجا که زیبائی صورت و پاکی سیرت در برابر هم قرار گیرند دومی را بر اولی برتر می شمارد:   آغ آلما،قیزیل آلما،   نیمچه یه دوزول آلما ،   چیرکین آل نجیب اولسون،   بد اصیل گوزل آلما.   یکی از مسائل اجتماعی و انسانی مهمی که تقریبا در قسمت عمده نمونه ادبیات شفاهي آذربایجان و از جمله بایاتی ها بطور فراوان و جاندار از ان سخن می رود ستایش از خصایل مردانگی و صداقت و وفاداری و نفرت و انزجار از جبن و ریاکاری و نامردی است.احساس متضاد انسان در برابر این عواالم مثبت و منفی اجتماعی قبل از هر چیز نمودار ان است که انسان ساده در مکنون دل در فراخنای زاندگی پاسدار خصایل نیک و خصم آشتی ناپذیر زشتیها است.   عزیزیم کاساد اولماز،   مرد الی کاساد اولماز،   یوز نامردین چوره یین،   دوغراسان کاسا دولماز.   من عاشیق دالداسینا،   مرد ایگیت دالداسینا،   نامرد آصلان اولسادا،   سیغینما دالداسینا.   عزیزیم آی اوتانماز،   گون دوغار آی اوتانماز،   پیسین پیس عمللرین،   اوزونه سای، اوتانماز.   در یک رشته ار بایاتیها نظریات انتقادی و طنز آلود عامه در باره بی عدالتی ها و عدم توازن اجتماعی باز گو می شود.   این نوع بایاتی ها که از نظر محتوی شباهت زیادی به حکم و امثال عامه پیدا می کنند روح اعتراض خلق را با نازک اندیشی و نکته سنجی بسیار و به سبکی طنز آمیز نمودار می سازند.   عاشیق گلیر سازی وار،   غمزه سی وار نازی وار،   هر باهارین بیر قیشی،   هر قیشین بیر یازی وار.   ای زامانا، زامانا،   اوخو قویدون کامانا،   ائششکلر آرپا یئییر،   آت حسرتدور سامانا.   خصلت آهنگدار و موزون بایاتیها امکان می هد که خلق قسمت عمده ترانه ها و نغمات شفاهي را از میان بایاتیها برگزیند و یا ترانه ها و نغمه های جدید را در شکل و قالب بایاتی بپروراند.   از این نظر بایاتیها راه بس نزدیکی با موسیقی فولکولوریک پیدا می کنند.   البته هنگام اجرای بایاتی ، سراینده برحسب مضمون و آهنگ بایاتی و به اقتضای ذوق و قریحه خویش ان را با تغییرات و اضافاتی همراه می سازد و از آن جمله به اول و وسط و اخرانها اضافات و برگردانهایی ازنوع «من عاشق!»،«آی آمان!»،«عزیزیم آبالام!»،«آ ننه م قوربان!»،«آی داد بی داد!» و از این قبیل می افزاید.